નવીન સી. ચતુર્વેદીની ગુજરાતી ગઝલો

મંચોને પાત્રો દેનારા પડદા પાછળ બેઠા છે

સાચા અજવાળા કરનારા પડદા પાછળ બેઠા છે

લખ્યા લખાણો વાંચીને, મૂરખ વિદ્વાનો બની રહ્યા
અને એ લેખોને લખનારા, પડદા પાછળ બેઠા છે

જ્યાં સુધી ગામો હતા, પોરો હતી, ફળિયા હતા

મસ્તીઓના ધોધ એ ફળિયાઓમાં વહેતા હતા

શાંતિ. સમરસતા, સમૃદ્ધિના મહેલ તોડો નહીં
એમના પાયાઓ પાયેદારોએ નાખ્યા હતા

ચઢ્યા દિવાકર આકાશે

હવે કામ ધંધા થાશે

સાડાસાતીનો શો વાંક
કામ વગાડ્યું નવરાશે

કામ આ થાશે જ થાશે, પણ સમય તો લાગશે

હા! તને ભૂલી જવાશે, પણ સમય તો લાગશે

સાથ છોડીને જનારા, મારૂં વેડિંગ-કાર્ડ પણ
તારા હાથોમાં અપાશે, પણ સમય તો લાગશે

ડુંગરી, કાંદા, સુરા ને સુંદરીથી દૂર છું

તોય શાયર છું ને એવો તેવો નહિં ભરપૂર છું

ક્યાં મને શોધી રહ્યા છો આમ પાડીને નજર
પગનું ઝાંઝરીયું નહીં હું ભાલનું સિંદૂર છું

ન તો મેસેજ વાંચે છે ન એ કૉલ’જ ઉપાડે છે

બીજી રહેવામાં મારો મિત્ર મોદીને હરાવે છે

ફકત બે કામ કરનારી ગજબની ઢીંગલીઓ તારી
કોઈ ફુગ્ગા બનાવે છે કોઈ ફુગ્ગા ફુલાવે છે

સો ટકા તો ક્યાં કોઈ વખણાય છે

કૃષ્ણ જેવાની ય ટીકા થાય છે

પ્રેમીઓના જીવ એમાં છે દફન

એટલે તો આ ધરા ગંધાય છે

દેહરૂપે જ્યારે સર્જનહારનું સર્જન થયું

ધન્ય મથુરા ધન્ય ગોકુળ ધન્ય વૃંદાવન થયું

શ્વાસને આશ્રય મળ્યો પ્રશ્રય મળ્યો વિશ્વાસને
સૃષ્ટિને દૃષ્ટિ મળી વાણીનું અભિનંદન થયું

હું ખરેખર કેટલો ડોબો હતો

સાથે કસ્તુરી લઈ ભટક્યો હતો

ઇન્દ્રની અલકાપુરી પણ કઈં નથી
હું તમારા હૈયામાં રહેતો હતો

પૂછનારાઓ ને પ્રશ્નો પૂછતી થઈ જા હવે

નોંધણી તારીય પણ નોંધાવતી થઈ જા હવે

એ સમય પણ આવશે કરશે બધા તુઝને સલામ
નાની સામે મોટી લીટી દોરતી થઈ જા હવે

સહુ રહે આનંદમાં બસ એજ પરમાનંદ છે

એક બીજામાં રહે રસ એજ પરમાનંદ છે

જિંદગી જો છે સજા તો છો રહે ચિંતા ન કર
તું મજા પર રાખ ફોકસ એજ પરમાનંદ છે

ખુશ્બુઓની ખાણ છે એ બાગ સળગાવી રહ્યા છે

પ્રેમ તો થાતો નથી વિદ્વેષ ફેલાવી રહ્યા છે

સ્વચ્છતા ને માણસાઈ ભાઈચારો ને આઝાદી
જે સ્વયં સમજ્યા નથી એ અમને સમજાવી રહ્યા છે

સાચી વાત બતાવે એ પોથી પણ દર્પણ જેવી છે

ચારે બાજુ પસરેલી માટી પણ દર્પણ જેવી છે

માત્ર શરત એ છે કે એ બસ કામ કરે અજવાળામાં
પડછાયો દેખાડે એ ધરતી પણ દર્પણ જેવી છે

ના તો એ તોફાન છે કે ના કોઈ રમખાણ છે

મારી વ્હાલી જિંદગી મિષ્ઠાન્ન છે ફરસાણ છે

હું રહું તારા હૃદયમાં મારા હૈયામાં છે તું
આજના થોડા છે જન્મોજન્મના બંધાણ છે

ખુદને હાસિલ વૈભવોની ચાસણી કરવી હતી

તે પછી એની જગતમાં વહેંચણી કરવી હતી

મન ફકીરો રોજેરોજ એક આજ લીટી ગાય છે
લાગણી કરનારાઓથી લાગણી કરવી હતી

કથાઓ દિગદિગંત છે, લખું તો શું લખું કહો

વ્યથાઓ પણ અનંત છે, લખું તો શું લખું કહો

છે મારી ચારે કોર દુઃખ દર્દ કષ્ટ યાતના
હૃદયમાં, પણ, વસંત છે, લખું તો શું લખું કહો

એકટક થઈ ને મગન જોતો રહ્યો

હું તો બસ તારા નયન જોતો રહ્યો

જોઉં કોણ આવે છે પાણી નાખવા
ખુદ લગાવીને અગન જોતો રહ્યો

વિશ હતી બનાવું ખુદને ટેબલેટ જેમ હું

પણ બની ગયો દવાના પેમ્પલેટ જેમ હું

સ્વીટ કોર્ન, સ્વીટ હોય છે પણ એટલા નહીં
તું મળે તો ખુદને માણું ચોકલેટ જેમ હું

અશ્રુ આંખોમાં છતાંયે ઝૂમતી દેખાય છે

મારા વહાલા જિંદગી સંઘર્ષનો પર્યાય છે

જે મળે એને પ્રસાદી માનીને સ્વીકાર કર
જે લખ્યું છે ભાગ્યમાં ભાગ્યે જ તે ભૂંસાય છે

બોલવા દે કેમ રોકે છે મને

તારા સમ તું વ્હાલી લાગે છે મને

તું કરે શણગાર શોભે છે મને
અન્યથા દર્પણ ચિડાવે છે મને

કોઈ દેખાતો નથી ઉપચાર એમાં દીકરીઓ શું કરે

સારા સારા થઈ રહ્યા બીમાર એમાં દીકરીઓ શું કરે

ભાઈબંધીને ટકાવી રાખવાનું ભાન સહુને છે છતાં
લોકોને ગમતા નથી પરિવાર એમાં દીકરીઓ શું કરે

પ્રેમનું ધન મેળવી ખન ખન કરે છે દીકરી

મન મગન થઈ જાય તો છન છન કરે છે દીકરી

બારણા પર સાથીયો કાઢે અને દીવો ધરે
આવનારાઓનું અભિનંદન કરે છે દીકરી

જે વહુઓમાં સ્વયંની દીકરી જોયા કરે

એમના ઘરઆંગણે વિષ્ણુપ્રિયા કિરપા કરે

મોટા મોટા માણસો આ વાતની ચર્ચા કરે
દીકરી ધારે તો ભર વૈશાખમાં વર્ષા કરે

લાભના અવસર ઘડે છે દીકરી

પુણ્ય કરીએ તો મળે છે દીકરી

દેવ દિવાળીના દીવાઓની જેમ
જ્યાં રહે ત્યાં ઝળહળે છે દીકરી

ઇત્રની શીશી ફકીરોની દુઆની જેમ છે

દીકરીઓ સ્વર્ગની આબોહવાની જેમ છે

હર ઘડી વર્ષા કરે આનંદ અને ઉત્સાહની
દીકરીઓ રાસ ગરબા દાંડિયાની જેમ છે